In lenteweer kon ik niet anders dan terugkeren naar huis te voet en niet met taxi. Had een wandeling uitgestippeld. helaas , stap ik - - alweer maar eens - veel te ver. Als ik in 't ritme zit, voel ik nooit wanneer een pauze nodig is. Toen bedacht ik dat ik kon rusten op bankjes in de grotten van Lourdes. Vrouw komt naast me zitten en we raken aan de praat. Ze ziet mijn beperking en stelt er vragen over. Ik merk dat tranen over haar ogen rollen. . Dan komt zij op verhaal. Ze kreeg ook een beroerte en dat terwijl ze nog werkte als kinesist.. Het moet verschrikkelijk zijn om plots aan de andere kant te staan en daardoor verplicht te zijn met pensioen te gaan. Gelukkig voor haar had ze geen beperkingen. Maar, dan huilt ze des te meer als ze vertelt dat haar geheugen zwaar is getroffen is . Dat ze soms als ze fietst...
.jpg)