Babbelinge

   Na slapeloze, pijnlijke nacht,  neem ik toch tijd voor ochtendwandeling.  Op voetpad     zegt vriendelijke  man  , nogal luid : goede dag mevrouw! Hij zal het wellicht nooit weten, maar, voor mij    is dat   een groot cadeau. Gewoonweg een goeie  dag, kan wonderen doen. vandaar dat ik hetzelfde ook meermaals   doe

 ik voel mij vereerd    als taxichauffeur mij raad vraagt  i.v.m. dochtertje dat  niet schoolrijp  is en  in kleuterklas        moet blijven .  Hij vraagt het tenslotte aan een oude vrouw met beperkingen. Ben verbaasd  dat het geen kans krijgt en weet tegelijk    dat het probleem bestaat. Ik geef 'm moed met deze waarheid : dat elk kind zijn weg   vindt.   Ze leren in eigen ritme , als school   de nodige omkadering heeft. Ik zou   willen  helpen, gezien mijn carrière. Alleen , moet ik mijn  leven teveel revalideren, helaas

  Afrikanen jongleren op  Veemarkt.  Ik kom dichterbij  omdat  het  optreden  gezellig is.  Dat fleurt de stad   en de  herfst op.   Het voelt als   Provencesfeer. Een van hen vraagt of ik een hand wil geven, wat     ik zonder aarzelen   doe.  Dan ziet ie mijn verlamde arm   en vraagt hoe het komt. Geschrokken   geeft ie 'n knuffel.  De 'bende'    probeert mijn leeftijd te raden.  Het komt mij goed uit. ze dachten aan 50, terwijl; ik bijna 70 word. Terwijl ik naar taxi  stap, zwaai ik nog even  naar de  vrolijkheid       van  mijn  dag! Inge   Deconinck

Soms   is geen groots gesprek nodig om begrip te tonen  en  verbinding te voelen. Vrouwen zitten op bankje, omringd door   zeven  kinderen. Eentje huilt  luid en ik zie meteen waarom.  Ze was  schoentje kwijt.  Ik raap het op.  Kind glimlacht meteen.  Vouwen tonen  groot  gebaar van dankjewel. Ik probeer gesprek aan te knopen, maar   taalbarrière verhindert het. Wat ik wel volop begreep  via gebaren en gebroken Nederlands  was dat ze gevlucht waren uit Gaza. Er was geen taal   die ik kon gebruiken kon.  Spontaan ging ik over naar gebaren taal   . Met mijn hand op mijn hart , sprak  ik   het woord welkom uit. vluchtelingen  uit Gaza       glimlachen :    het mooiste cadeau  op  mijn  wandeling. Inge Deconinck

 M'n jas moet hersteld worden.  Heb  een vast team . ze doen me denken aan atelier van mijn opa( was kleermaker).  Het lijkt erop, alleen zijn kleermakers  Pakistanen. Daarnet haalde   mijn jas op. en kreeg een vriendelijk cadeau : ik hoefde niet te betalen.. was wat gegeneerd. en   drong aan, maar zij ook.  Ik aanvaardde hun gratis werk met de glimlach Ze waren mijn vaste verstellers.  Dit blijft zeker ,weten. ik maak ook reclame !

Bij de lift merk ik man in de rolstoel. Hij heeft problemen om de lift te nemen. Ik wil 'm helpen en hij maakt mij meteen duidelijk dat ie mij niet begrijpt hij zegt    het vreselijkste  woord uit 't heden    nl. ' Oekraïne. ' mijn enige  reactie was      om mijn hand naar mijn hart te brengen   om te tonen: ik leef mee. hij leek mijn gebarentaal    te begrijpen.  ik   kon 'm gelukkig wel helpen om op de knop te duwen   voor de lift in z'n rolstoel kon hij er gewoonweg niet bij was van deze ontmoeting  compleet stil en aangedaan. ik vroeg me af of ie in   de rolstoel arriveerde   door de oorlog. ik zal het nooit weten.  ik vond het vreselijk   niks te kunnen doen voor de  duidelijk;  getraumatiseerde   man.            hij had een blik   om nooit te vergeten. dat ik 'm niet negeerde...

Omdat ik mijn gsm niet meehad (waars alle tel nummers inzitten van elke taxichauffeurs die ik    ken), was de secretaris zo vriendelijk  iemand voor me op te bellen. In  taxi   leer ik een   jonge,  vriendelijke Afrikaanse man kennen. Hij vroeg welke job ik vroeger      deed.  Ik vertel  kort  over mijn school. wist niet of ie Marokkaans was (speelt geen rol).  Maar,  hij was zeker van  Afrikaanse origine. Ik vertel het verhaal van oud-leerlinge   die me helpt in huishouden omdat ze dankbaar is  dat ik geen racistische  juf was. Plots verandert   zijn stem i n  andere toonaard. Een adem later wist ik dat het  een jeugdtrauma    betrof,  Een   leerkracht        destijds in de humaniora beging   een zware  beroepsfout. In de periode van    9/11  had zijn heerkracht hem en ...

  Op ter ras zit  Indische   man. Hij knikt vriendelijk, ik ook. Hij drinkt koffie, ik ook  .  Ik zie meteen twee  gelijkenissen   : we houden van koffie   en  zeggen of  knikken  iedereen goeie dag . Andere gelijkenissen volgen later. Wij beginnen  een gesprek Hij vindt het -net als ikzelf- gezellig. Mag ik bij jou zitten ? vraag   ik. Aan een tafeltje praat het tenslotte    makkelijker. Hij zegt meteen : "jawel, mevrouw!" Ik vraag uiteraard niet waarom hij bruin is van huidskleur.  Zeg gewoon dat ie een mooi  Engels accent heeft. hij vertelt     :  ik ben Raoul, ik ben Indiër (wat   ik vermoedde) daarna begint ie over zijn werk.   ik ben  cineast. spontaan denk ik aan Bollywood. Dan floep ik het eruit : ben jij ook    acteur     in   Bollywood film ? Hij moet...

    op bankje in de zon    wacht ik op   vervoer. Naast mij komt Marokkaanse vrouw zitten. Aandachtig keest ze een boek.  Ik vermoed dat ze student is.  en vraag   : ben je aan het studeren?  Duidelijk bang voor mijn reactie , zegt ze   : ik bestudeer de Koran. Ik toon meteen mijn  interesse  omdat  ik respect heb voor ieders geloof,  en ik   maak  ook   geen onderscheid in  huidskleur. Het is  tenslotte de mens  die telt. Het wordt een boeiend gesprek. Soms vlot het  moeizaam. Ze komt     uit Marokko komt en   woont  hier nog niet  lang . Haar Nederlands is nog niet zo  rijk. Ze volgt wel cursus . Tijdens het gesprek   doet ze een mooi gebaar; en gaat met haar hand naar het hart en zegt dat    het gesprek   deugd doet. D...

Heb zin om tijdens wandeling in de stad even te pauzeren. Heb een bankje in zicht waarop jonge Afrikanen zitten. Ik ben niet bang van mensen met kleurtje en ga ernaast zitten. Een van hen begint een vriendelijk gesprek en zegt :  "Je kan er niks aan doen dat je zo'n hand hebt, mevrouw. Na een tijd voel ik geheel onverwacht zijn hand in mijn lenden. Hij zegt tegen zijn maten :  Kijk, dat is mijn nieuw schatje ! Neen, was nog steeds niet bang en zei gewoon: ik moet door hoor : mijn schatje wacht op mij ! ! Hij had duidelijk niet zo'n rectie verwacht Weg was ik naar mijn schatje.  Als 66 jarige    een lenden-kneep    krijgen van 40-jarige man is toch opmerkelijk  .  Ergens    vond ik het wel aangenaam.  Als   ik dat verhaal aan mijn kinesist vertel, lacht ze  volop met knipogend   : maar Inge toch!  

  Heb een racist een kleurtje doen krijgen door hem   gewoonweg  te wijzen op zijn gedrag.       In  overvolle wachtzaal     zitten  veel mensen met een ‘kleurtje    ’   .    V oor mij     geen probleem. uiteraard   . Voor de racist die naast me zit duidelijk wel.     Wat een  kraamde   hij onbeschofte  dingen  uit!       Ik kon het niet laten    en   vroeg hem : wie        reikte me   daarnet   zijn stoel aan ? Hij bloosde    .   H ij had me namelijk      niet geholpen. Man met kleurtj e wel daarentegen.  Ik geniet na dat ik       een racist liet blozen...  hij heeft nu ook een kleurtje:    rood ! Inge Deconinck  

Men denkt totaal verkeerdelijk dat op de veemarkt    in Kortrijk   enkel Afrikanen  op de houten blokken zitten.     Ik zit er namelijk ook vaak, net als veel andere     Kortrijk zanen     Echt gezellig   in de zon (als die er is ) even   rusten.  ik telefoneer   en  Gsm valt.   Twee Afrikaanse mannen gristen meteen.   Niet om ‘m te pakken,  maar      om  hrt mrt  glimlach vriendelijk op te rapen.        Ik bedankte ze uitvoerig met en gesprek  en    handdruk     Ze werden  zichtbaar  vrolijk.    Ze werden minder vrolijk toen ze vertelden      dat ze   veel last hadden van racisme, vooral nu met de aanslagen.  Fier zei ik : ik ben geen racist !!   Met een handdruk en glimlach namen we afscheid.   ...

  In de stad           kom je vaak dezelfde mensen tegen.   Ik had ‘m reeds  meer   gezien : een Afrikaanse    man    met een kruk , mankend.   We knikken steeds       goeie dag.   Nadat ik het nieuws    vernam van de   aanslagen , was ik aangeslagen. Wie niet?    Ik  deed ik wat ik elke dag doe : de stad intrekken  !                                                                             Wie zie ik weer? Jawel,   de Afrikaanse man. Deze   keer begon hij een boeiend gesprek. eerst  over de aanslagen  In  dit gesprek verbeteren     we    de wereld .    ...

    Ik stap het taalcafé binnen om de mooiste taal te gebruiken die   er is: het luisteren . Hij, een jongeman   van 18 wil duidelijk praten.     hij vertelt dat hij uit Irak komt en   vluchtte voor oorlog en vreselijk geweld.  Het journaal liegt  niet.   &&     Zijn hele verhaal loopt gelijk met de beelden die we dagelijks op tv zien.   In een gammele boot vluchtte      hij. Was bang van de zee, vooral omdat hij niet kan zwemmen.   &&   Aan land, begon    de    tocht te voet door vele landen met tal van ontberingen. Zijn verhaal is beklijvend. Kapot van de verre tocht arriveert hij in Kortrijk waar ie met open armen wordt ontvangen: bed brood en bad en  warme kleren. Geen luxe , gewoon menswaardige ontvangst    . &&     Hij is leergierig en leert op 6 maanden ti...

        Een Armeens chauffeur die reeds goed Nederlands spreekt, maar soms es moet zoeken naar zijn woorden.  Hij zegt: het is lastig rijden in de regen met al die fietsgangers. N Een ik typte niet verkeerd: zo zei hij het! voorgoed zal ik dat prachtig gevonden woord onthouden Inge Deconinck  

          Aan de bushalte kwam hij naast me zitten:  man met getaande huid. Neen ik hield geen armlengte afstand , ben tenslotte niet bang.     Hij spreekt over het weer: is koud he mevrouw. Ik beaam het. Voel me een beetje schuldig in mijn warme jas.   De man heeft  namelijk   geen winterkleren aan.     Helaas kan ik niks doen, behalve praten.  In een    gezellig gesprek verneem ik dat hij vluchtte uit Servië.  En   al ligt mijn aardrijkskunde ook wat overhoop: ik weet dat DIT       Syrië     niet is hoor...   Hij is er trots op dat hij goed Nederlands praat. Hij werkt bovendien. Hij zegt dat ie massages geeft. Moet ik nu wél een armlengte houden?   Neen, toch niet: ik voel me best OK.   Hij vertelt ook iets heel leuks: dat zijn land al jaren niet      Servië    meer is, m...

even een babbel van december 2014: De chauffeur die me steeds brengt waar ik moet zijn is   anderstalig. , dacht dat ik bij de psychopaat moest zijn (lees osteopaat ).ik vertelde haar dit voorval en dadelijk en we ... lachten volop.. De    behandeling deed goed, ook wat ze zei, deed me goed: dat ik wel ijzersterk moest zijn om zoveel pijn te  dragen   .joepie: eindelijk iemand die inziet hoeveel pijn ik lijd! waar psychopaten niet goed voor zijn  ... . Inge Deconinck   

beeld; Susan Tuttle             Kom ik van de zangles terug  s tap naar de bushalte     Onderweg zie ik   Afrikaanse      hangjongeren Ze dansen speels     op en rond      een bank   Ze lijken zich af te vragen hoe ik zal reageren       Wat ik zeg hadden ze duidelijk niet verwacht. Ik zeg gewoonweg: bedankt voor de straatanimatie ! Inge Deconinck    

beeld: Marc Lemaitre bij       de bushalte valt hij     op. een man uit Afghanistan  of  elders in de    wereld. weemoedig zit hij  daar.   &   hij      schenkt me een vriendelijke blik. Ik glimlach terug. hij    wenkt me. Ik kom dichterbij. vermoed       dat hij     z 'n    verhaal kwijt wil.   klopt volkomen, blijkt later  .   &   Ik spreek hem toe in alle talen die ik ken: Nederlands, Engels Geen antwoord  dat  komt. & Ik   geef niet op en ontdek als  bij  wonder dat hij      Frans  begrijpt. helaas   kan hij   niet meer praten tranen  rollen         over zijn wangen   in gebarentaal laat hij     me v...