Babbelinge

tijdens koffiepauzes bij wandeling, kom ik vaak dezelfde  mensen  tegen.     Vooral; twee dames die zelfde plekken    als ik  uitkiezen,  vallen op. We zeggen   steeds een goeie dag; zalig! Vandaag vraagt één van hen :  kreeg jij een trombose?   Ben eerlijk geweest.  Ze zei , goedbedoeld: maar je bent er nog! Dit klopt volkomen, doch er is een grote maar bij en die verzweeg ik, uiteraard Ik vertel het nooit   aan  onbekenden. En  mooi  opkikkertje hierbij was   dat ik er 'blijkbaar '   jonger uitzie dan 70.

om klaarwakker te worden, deed ik ochtendwandeling  naar  de Vaart. Onderweg komt een vrouw  naast mij stappen en vertelt dat ze het veel moet  doen, gezien ze op nieuwe heup wacht . ik vertel 'kort'  mijn verhaal en dan vertelt zij haar dramatisch leven.  Haar man overleed. en paar jaar nadien sterft haar zoon omdat hij teveel had gedronken  en drugs gebruikte.   Haar de  grootste afschuw gaat naar zijn vrienden die   niet eens  ambulance belden. Heb haar courage gewenst.  Ik hoop dat mijn luisteren haar toch beetje troost gaf. Inge Deconinck

ik kom uit  apotheek  en een -voor mij -onbekende vrouw zegt : dag inge! ik zeg dat ik ze niet ken  zij antwoordt dat ze mij ook niet kent. Het was een grappige toevalligheid, zeg maar Met de glimlach wandel ik verder .

  Een  verwarde man vraagt spreekt mij aan in Engels en Duits tegelijk.   Hij   lijkt   verward. Stapt op blote voeten. Hij vraagt  of ik hem een   coffee to go wil kopen. Ik twijfel niet en zeg dat ie er een mag halen en ik  die  betaal .Ik was niet bang van hem. maar, was gelukkig toen het bleek een echte coffee   to go te zijn Weg  was hij! Het was mijn eerste terrasje. mijn enige angst was dat ie bij mij zou zitten, maar dit gebeurde niet; oef!  mijn  koffie smaakte smaakte .Volgens mijn osteopaat deed ik wellicht een goede daad. ik ging daarmee akkoord😊

Lentewandeling in park is altijd zalig. Als ik zwaan met kuikentjes zie, raak ik betoverd. Op bankje geniet ik van   ontroerend tafereel. Even   verder  m erk ik hoe   een zwaan  vrouw  aanvalt. begrijp meteen waarom.  Ze  had kuikentje  gestolen Ik wil geen agressie uitlokken,  maar wijs haar toch  terecht. gelukkig droop ze af.I k had bijna ook geblazen   😎 Inge Deconinck

  In lenteweer kon ik niet anders dan terugkeren  naar huis te voet en niet met  taxi. Had een wandeling uitgestippeld. helaas   , stap ik - - alweer maar eens - veel  te ver.  Als ik in 't  ritme zit, voel ik nooit wanneer een pauze nodig  is.  Toen bedacht ik dat ik kon rusten op bankjes in de grotten van Lourdes.   Vrouw komt naast me zitten  en  we  raken aan de praat. Ze ziet mijn beperking en stelt er vragen over.  Ik merk dat  tranen over haar ogen rollen. . Dan komt zij  op verhaal.  Ze kreeg    ook een beroerte en dat terwijl ze nog werkte als kinesist.. Het moet verschrikkelijk zijn om plots aan de andere kant te staan en  daardoor verplicht te zijn  met pensioen    te  gaan.  Gelukkig voor haar had ze geen beperkingen.  Maar, dan huilt ze des te meer als ze vertelt dat haar  geheugen zwaar is  getroffen is . Dat ze soms als ze fietst...

Bij wachten aan de bushalte, merk ik een vrouw op waarvan ik denk het een vriendin is.  Ze heeft zelfde smaak van mooie outfit, zelfde pose, zelfde kopje  verzorgd   haar. Ik wacht  eventjes, gezien ik onzeker ben. ik zie tenslotte enkel haar achterkant. En dan heb ik moed om  stilletjes   te vragen  : Hilde? Ze draait zich om en zegt : mevrouw ik ken, jou niet  hoor. Ik  zie meteen  dat  ze gelijk heeft. En  dan ontstaat    ontroerend  gesprek Ze zegt :  dan heb ik een lookalike ,net als iedereen! Waarop ik  antwoord;  ik hoop dat ik geen lookalike heb. Pas dan ziet  ze  mijn  beperkingen  en begrijpt  mijn antwoord Blijkbaar was ze op haar gemak bij mij . Ineens zegt ze: mevrouw iedereen heeft wel iets hoor. Dan doet ze iets waarvan ik schrok :  ze doet haar pruik af en zegt :  je dacht toch niet dat ik zo'n mooi  kopje  haar had?...

  Al heb ik kleren genoeg, toch merk ik   begin van de zomer dat    ik twee  kledingstukken  echt  wel te kort heb : praktische zomerjurkjes    en  nachtjaponnen. In  prachtig weer  ga ik te voet naar centrum.  het  is  een leuke, niet al te verre wandeling van mijn huis.  in winkelcentrum   sprokkel    ik   mijn zomercollectie  bijeen .  Vereffen  rekening en wandel naar buiten richting zomerweer. Een straatmuzikant op de hoek   trakteert op vrolijke muziek. Ik trakteer 'm op wat kleingeld. Net als ik verder stappen wil, vraagt vriendelijke vrouw mij : kan ik helpen , mevrouw?  Ik begrijp waarom ze het vraagt want ik zeul tenslotte met 1 arm met zak kleding én mijn  zware   handtas. Dan verklapt ze me dat ze me sinds jaren kent van een terrasjes in de stad. Ik val nu eenmaal op  en doe ook vaak terrasjes. Enfin, ik antwoord...

 op wandel in de stad, merk ik jong koppel op  in   nogal hoog  oplaaiende  ruzie    De man   gaat nogal, luid en dreigend te keer. (enkel verbaal) zijn vriendin   zit   lijkwit  ineengedoken. ik wil geen getuige    zijn van nog erger dan dit. Ik pas toe wat  lk ooit   in   les  psychologie leerde   IK  leerde je  dan  best toont dat iemand het ziet.  Dat haalt ze uit hun colère, meestal toch. Ik vraag   vrouw: gaat  het ? Dat leek me het beste vraag  De  vriend was   zichtbaar geschrokken, gelukkig.  ze antwoordde   : ja mevrouw, bedankt om te vragen.  de     ruzie kalmeerde. of het verder   stiller bleef,  zal ik nooit weten. De vrouw van een koppel dat  toen  net achter me liep, ...

 Op terrasje in de zon geniet ik  bij koffie.  'n  koppel komt naast me zitten.  De vrouw herken ik;, denk ik Ze zegt dag Inge Deconinck. Vraagtekens  hollen door mijn hersenpan. Ben verwonderd dat ze mijn naam kent. ze verduidelijkt meteen . ik was verpleegster in de kliniek waar je revalideerde   en herinner het me goed. Je verhaal trof me vooral gezien we leeftijdsgenoten zijn. Je was zo jong Ze stelt ook deze mooie vraag : klopt het dat je toen naar het huwelijk van je zoon mocht nog tijdens je opname? ik antwoord dat ze het goed herinnert. ze vond dat  toen zo jammer dat ik op zo'n manier erbij moest zijn. ik herinner me ook je prachtige    poëzie, gaat ze verder. Schrijf je nog?  ik vertel volmondig ja. Ik zal   er weer erin bladeren, antwoordt ze. Dan komt ze  zelf op verhaal.    Moet  m'n   tranen bedwingen. Ze kreeg een tumor...

beeld: Tine Lemaitre Hello Inge, Misschien verrast door dit mailtje, maar sorry, ik kon niet anders…. Ik ben de vrouw, die deze morgen, samen met u (of jou?) op de trein zat richting Gent . Voor mij was deze ontmoeting echt  onverwacht,  of raar….  want normaal ben ik ook nogal terughoudend en zoek in niet zo gauw contact met “vreemde” mensen. Toen je met aansprak, deze morgen, was mijn eerste reactie “hoe raak ik hier weg….”  En nu ben ik zo blij dat ik met jou dit  gesprekje kon voeren. Intussen heb ik enkele gedichten van jou gelezen in “leeslinten” en stuk voor stuk spreken  ze me  aan… Is dit nu toeval ?? of moest dit ?? Dank voor het mooie moment dat je me gaf vandaag ! Monique    

 na  een   ontmoeting    in Kaffee    Renée.,dwarrelt   deze email  in mijn box binnen: dag Inge, hier even met Marianne  ik heb net even jouw blog bekeken, er staan mooie en ontroerende teksten op. wat ben jij een kunstenares zeg! het tekstje over hoop heeft me deugd gedaan bij het lezen (ook de andere natuurlijk) tijdens onze korte babbel hadden we het over de kloteziekte fibromyalgie : wil je eens informeren bij je kennissen of er al dan niet een lotgenotenclubje in Kortrijk bestaat? Kwestie om eens onderling frustraties te kunnen uitspuwen en er achteraf mee kunnen lachen... namen van empathische dokters met kennis over fibro zijn ook meer dan welkom meteen heb je hiermee ook mijn e-mail adres ik hoop dat we elkaar nog eens terugzien  xx 

beeld: Heidi Vanlerberghe Net als ik denk: nu het buiten    grijzer en kouder wordt, zal ik geen verhalen meer kunnen plukken op straat.   net dan spreken   twee studenten  me aan:    m evrouw, heb je even tijd voor een enquête?   Ze vragen het zo enthousiast dat ik meteen mijn jawoord geef.   e enquête   gaat over ouder worden en zorg. een onderwerp wat me gegoten zit en waarover ik door mijn ervaring toch het  een en ander  over  weet. Hun eerste vraag is:   wat is jouw leeftijd?   Ik ben nog geen écht oudje wat antwoordt: raad es! Ik zeg gewoonweg    dat ik 59 ben...   Beide studenten   nemen deze    enquête   heel enthousiast af.   ze   luisteren oprecht naar mijn life story. de jongeman zegt vol empathie      : life is not fair!   ik geniet onder de zon middenin een...

beeld: Roberto Barbierato     onderweg     vaak ‘geweldige’ fietsers waarvan ik soms bang ben ze maaien me net vaak bijna   van de weg af echte wielerterroristen verdomd   toch och en och        onlangs  gelukkig     een   écht geweldige fietser: ik   wacht reeds te lang  aan het zebrapad om over te steken geen automobilist vriendelijk   om me over te laten   och en och   yes en yes! fietser stopt zomaar plaats snel zijn fiets tegen de gevel van een   huis helpt me de straat over       deze echt ‘geweldige 'fietser    krijgt      dit kortverhaal als dank Inge Deconinck