Babbelinge

   Na slapeloze, pijnlijke nacht,  neem ik toch tijd voor ochtendwandeling.  Op voetpad     zegt vriendelijke  man  , nogal luid : goede dag mevrouw! Hij zal het wellicht nooit weten, maar, voor mij    is dat   een groot cadeau. Gewoonweg een goeie  dag, kan wonderen doen. vandaar dat ik hetzelfde ook meermaals   doe

ik zie man  z'n   vrouw   in  rolstoel vervoeren. Ik ga opzij zodat ze door kunnen,  doch  mijn trui blijft haperen in de haag. . Ik verlies eventjes mijn evenwicht.  Gelukkig zonder veel erg,  gezien mijn reflexen nog  'relatief 'goed zijn. D e man was onnodig bezorgd om mij. hij zei terecht eigenlijk   : 'Je moet vooral op jezelf letten; mevrouw maar bedankt dat je ons doorliet. inge Deconinck

   moeder van vierjarig dochtertje vraagt of het   kind mij een vraag  stellen mag .Het had  namelijk mijn  verlamd,  misvormd   hand opmerkt  . ik leg  meteen op kindniveau  uit  wat ik mankeer . Ik   oefende het tenslotte bij mijn kleinkinderen  en kinderen in onze straat. Kinderen zijn  daarin  echt  slimmer dan volwassenen, weet ik intussen   16 jaar.. Zij gapen niet, maar stellen vragen.   Da's een wereld van verschil.  het Meisje    bleef vragen stellen.  het werd een heerlijk, deugddoend  gesprekje vooral ook omdat     de mama mij in superlatieven bedankte!  Inge   Deconinck

In de mooiste kerk van Kortrijk (St. Antonius), ontmoet ik een oudere dame Zij ziet meteen mijn beperkingen . Niet erg hoor, is normaal. ze zegt : ik zal    een gebedje voor jou doen! ik was ontroerd en  vereerd Inge Deconinck

bij   kassa  schuift man aan met arm-amputatie. Het voelt als een lotgenoot. doch, zijn verhaal is wellicht erger wij  knikken begripvol dit non-verbaal  gesprek    gewoonweg deugddoend Inge Deconinck   dat was groots als tr oost

tijdens koffiepauzes bij wandeling, kom ik vaak dezelfde  mensen  tegen.     Vooral; twee dames die zelfde plekken    als ik  uitkiezen,  vallen op. We zeggen   steeds een goeie dag; zalig! Vandaag vraagt één van hen :  kreeg jij een trombose?   Ben eerlijk geweest.  Ze zei , goedbedoeld: maar je bent er nog! Dit klopt volkomen, doch er is een grote maar bij en die verzweeg ik, uiteraard Ik vertel het nooit   aan  onbekenden. En  mooi  opkikkertje hierbij was   dat ik er 'blijkbaar '   jonger uitzie dan 70.

Verwarde man vraagt  de weg naar het station.  Hij leek een zwerver. Hij kwam van politiebureau, waar hij zijn  hond mocht ophalen. Hij straalde van  geluk. uiteraard weet ik de weg maar uitleggen is  andere zaak, vooral aan  een verwarde man ik deed  een goede poging,  hoop ik maar

om klaarwakker te worden, deed ik ochtendwandeling  naar  de Vaart. Onderweg komt een vrouw  naast mij stappen en vertelt dat ze het veel moet  doen, gezien ze op nieuwe heup wacht . ik vertel 'kort'  mijn verhaal en dan vertelt zij haar dramatisch leven.  Haar man overleed. en paar jaar nadien sterft haar zoon omdat hij teveel had gedronken  en drugs gebruikte.   Haar de  grootste afschuw gaat naar zijn vrienden die   niet eens  ambulance belden. Heb haar courage gewenst.  Ik hoop dat mijn luisteren haar toch beetje troost gaf. Inge Deconinck

ik kom uit  apotheek  en een -voor mij -onbekende vrouw zegt : dag inge! ik zeg dat ik ze niet ken  zij antwoordt dat ze mij ook niet kent. Het was een grappige toevalligheid, zeg maar Met de glimlach wandel ik verder .

  op Veemarkt zie ik     ontroerende taferelen Een om te huilen.  Gelukkig    een  kwartiertje     later  een ander  wat glimlach geeft. op bankje       zie ik dit: Moeder zet peuter op de grond bij de K   en gaat weg.   Vreemd spel; denk   ik meteen. Peutertje huilt luid. . Ik hou de moeder   in het oog.  was ongerust (of zoiets).Ging mij niet moeien, want je weet nooit     wie je treft. Gelukkig kwam ze  op de duur het peutertje optillen.  Het bleef lang schreien. Een tafereel verder  zie   ik  ontroerende verbinding  van moeder en kind. Baby van 8 maanden giert in buggy.. Het trakteert      mij  een een glimlach.

  Een  verwarde man vraagt spreekt mij aan in Engels en Duits tegelijk.   Hij   lijkt   verward. Stapt op blote voeten. Hij vraagt  of ik hem een   coffee to go wil kopen. Ik twijfel niet en zeg dat ie er een mag halen en ik  die  betaal .Ik was niet bang van hem. maar, was gelukkig toen het bleek een echte coffee   to go te zijn Weg  was hij! Het was mijn eerste terrasje. mijn enige angst was dat ie bij mij zou zitten, maar dit gebeurde niet; oef!  mijn  koffie smaakte smaakte .Volgens mijn osteopaat deed ik wellicht een goede daad. ik ging daarmee akkoord😊

 ik voel mij vereerd    als taxichauffeur mij raad vraagt  i.v.m. dochtertje dat  niet schoolrijp  is en  in kleuterklas        moet blijven .  Hij vraagt het tenslotte aan een oude vrouw met beperkingen. Ben verbaasd  dat het geen kans krijgt en weet tegelijk    dat het probleem bestaat. Ik geef 'm moed met deze waarheid : dat elk kind zijn weg   vindt.   Ze leren in eigen ritme , als school   de nodige omkadering heeft. Ik zou   willen  helpen, gezien mijn carrière. Alleen , moet ik mijn  leven teveel revalideren, helaas

Ik ga vaak naar dezelfde winkels, met nadruk op deze waarbij verkoopster mij echt helpt  en  niks opdringt. Ik stapt  er vandaag weer  ergens  binnen en vond zomertrui, verlang volop  naar de warmer dagen.  Pas aan de kassa merkte ik voor eerste keer haar beperking.  Het viel  eerder gewoon nooit op. Gezien ze mijn reeds jaren kent, durf ik  vragen naar haar verhaal het Ze verloor haar hand ineen auto-ongeluk. De winkel runnen is  therapie, vertelt ze. nu weet ik eens te meer waarom ze zo'n goed advies geven kan als ik er shop. eer ik naar buiten stap, wens ik haar courage.

    We hebben net aan tafel jouw gedichtjes nog eens herlezen.  Met de tranen in de ogen maar met een gelukzalig gevoel.  Wat missen we jullie toch zo hard. Dikke zoenen. Matthias Mercedes Tomás Andrés Mercedesje