Aan de bushalte kwam hij naast me zitten: man met getaande huid. Neen ik hield geen armlengte afstand , ben tenslotte niet bang. Hij spreekt over het weer: is koud he mevrouw. Ik beaam het. Voel me een beetje schuldig in mijn warme jas. De man heeft namelijk geen winterkleren aan. Helaas kan ik niks doen, behalve praten. In een gezellig gesprek verneem ik dat hij vluchtte uit Servië. En al ligt mijn aardrijkskunde ook wat overhoop: ik weet dat DIT Syrië niet is hoor... Hij is er trots op dat hij goed Nederlands praat. Hij werkt bovendien. Hij zegt dat ie massages geeft. Moet ik nu wél een armlengte houden? Neen, toch niet: ik voel me best OK. Hij vertelt ook iets heel leuks: dat zijn land al jaren niet Servië meer is, m...
We hebben net aan tafel jouw gedichtjes nog eens herlezen. Met de tranen in de ogen maar met een gelukzalig gevoel. Wat missen we jullie toch zo hard. Dikke zoenen. Matthias Mercedes Tomás Andrés Mercedesje
Het is zomerweer en markt. Man speelt accordeon Ik voel me in Provence. Ben gefascineerd en vraag of ik naast 'm mag zitten. Het stoort 'm niet, gelukkig . ik luister en observeer tegelijk. . Tijdens pauze stel ik vraag die op mijn lippen ligt : of hij met de ene hand akkoorden speelt en met de andere de noten? Zijn jawoord klinkt als muziek in mijn oren. Ik stap tevreden verder omdat mijn muzikale kennis nog intact is: yes ! Inge Deconinck
Reacties
Een reactie posten