Pain

in de wachtzaal bij de kinesist,

kijkt een patiënt naar mijn hand, wat ik begrijp.

Hij kijkt , maar gaapt niet.

het valt tenslotte op.

we beginnen

een gesprek, wat niet goed vlot

wegens

taalbarrière,

jammer.

ik luister namelijk geboeid als iemand

over

zijn tegenslag vertelt

zijn beperkingen.

Wij zijn tenslotte lotgenoten.

Ineens schrik ik als ik zie dat hij een beenprothese heeft.

als ik vraag of hij nog een goed been heeft,

schrik ik voor de tweede keer.

hij toont zijn ander been dat helaas

zwaar gehavend is vanaf de knie

het raakte mij dat ie me zo vertrouwde om het mij te tonen.

ach hij is zo jong en moet leven met zware beperking

ik vraag 'm ook of hij pijn heeft en hij zegt ; yes pain, pain !

zijn verhaal kruipt me in de kleren.

ondanks zijn tegenslag trakteert hij me op een Afrikaanse glimlach!

mijn kinesist kent het dramatisch verhaal .

vertelt het me uiteraard niet

ik weet dat er in de praktijk

goed voor hem wordt gezorgd

Inge deconinck

Babbelinge